Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

2+ μήνες μετά...


Αγαπητό ιστολόγιο, αγαπητοί αναγνώστες, ξαναγράφω μετά απο σχεδόν 2 1/2 μήνες. Όλο αυτό το διάστημα κυνήγησα το θαύμα, προσπαθώντας με 2 1/2 μήνες προετοιμασία να πάρω το proficency του Μίσιγκαν. Τον Φλεβάρη θα ξέρω. Οι πιθανότητες όμως δεν είναι με το μέρος μου. Αλλά ίδωμεν.

Πριν λίγες μέρες διάβασα ένα ακόμα βιβλίο του Grisham ''Η έφεση''. Είναι απλά καλό, αλλά είναι σα να βάζει έναν καθρέφτη μπροστά στις κοινωνίες μας. Τώρα διαβάζω ένα πολύ ωραίο (μέχρι τώρα τουλάχιστον) ''η κυρία της λίμνης'' του Raymond Chadler του ο ποίου ο ήρωας, ο ντετέκτιβ Phillip Marloou σκιζ και πάει.

Η ψυχολογική διάθεση έχει ζήσει και καλύτερες μέρες σίγουρα. Οπότε είμαι στην αναζήτηση της ανάτασης.

Προς το παρών αυτά. Θα προσπαθήσω να επανακάμψω με πιο ουσιαστικές αναρτήσεις.

Σύντομα θα βρω χρόνο να επισκεφτώ και τα δικά σας ιστολόγια.

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

ντουλάπα - state of art


Μιας και η έμπνευσή μου λείπει με αναρρωτική άδεια εδώ και πολλούς μήνες η μόνη ιδέα που είχα τον τελευταίο μήνα ήταν αυτή η ανάρτηση.

Στη φωτογραφία βλέπετε απλά τη ντουλάπα μου, η οποία όμως έχει γίνει εκθεσιακός χώρος.



Αναλυτικά :

τέρμα πάνω αριστερά είναι το εισιτήριο από τη συναυλία των uriah heep στο Principal σχεδόν2 χρόνια πίσω. Ήταν η πρώτη συναυλία που έβλεπα κάποιους από τους εφηβικούς μου μουσικούς ήρωες απο κοντά. Η σύνθεσή τους δε θύμιζε σε τίποτα τη μπάντα που λάτρεψα και μεσουρανούσε προηγούμενες δεκαετίες. Ο ένας αυτοκτόνησε πολλά χρόνια πριν, οι άλλοι ακολουθήσανε άλλους δρόμους, μόνο ο κιθαρίστας τους έμενε να κρατάει ζωντανό ακόμα και στις μέρες μας αυτό το θρυλικό όνομα. Εδώ βέβαια γεννάται το ερώτημα κατα πόσο συτοί που είδα ήταν heep αλλά δε με απασχόλησε και πολύ αυτο. Έφυγα με πολύ πλούσια συναισθήματα απο εκείνο το χώρο εκείνο το βράδυ.


λίγο πιο δεξιά υπάρχει ένα πορτοκαλί εισιτήριο που μου θυμίζει την πρώτη μας κάθοδο στο ροκγουέιβ κυρίως για τον manu chao και την εμπειρία, αλλά και λίγο (στην πίσω πλευρά του εγκεφάλου) την μεγάλη κυρία patti smith. Φυσικά και τη βόλτα στην αθήνα, στο αττικό ζωολογικό, στο οακα στην αντιπροσωπεία της lamborghini που κατάπιαμε χιλιόμετρα για να τη βρούμε και πολλά πολλά άλλα μικρά που τώρα δε τα θυμάμαι.

Εδώ το σχετικό λινκ, έλεος με αυτό το youtube που μου κόβει τις μουσικές, στο γεροδιάολο πια.


δεξιότερα υπάρχει το λογότυπο της lapin kulta. Φιλανδική μπύρα είναι, συγκεκριμένα απο τη λαπωνία, απλά την είχα πιει ένα βράδυ στο έκκεντρο, δε θυμάμαι γεύση.

2η σειρά και δεσπόζει η είσοδος στο 2ο ροκγουέιβ, το φετινό καλοκαίρι. Μυθικός moby μέτριοι placebo που αν παίζανε περισσότερα παλιά θα με ανάγκαζαν να γράψω άλλα. Βόλτα στο μουσείο της ακρόπολης, ξανά αττικό ζωολογικό και γενικά στην αθήνα.

Δίπλα του ένα κομμάτι χαρτί που μεταφράζεται στο ωραιότερο σόου που έχω δει μέχρι στιγμής. Η δεύτερη μέρα των james. απίθανο σόου, μουσικάρες. τελείωσε και έκλαιγα, ήθελα να πάω και τη τρίτη μέρα. Απίστευτο απλά. νομίζω καλύτερο και απο τα 2 ροκγουέιβ. Εισιτήριο βρήκαμε με μεγάλο κόπο και αγωνία. Το θέατρο γης πολύ ωραίος χώρος. Για τις 2 τελευταίες θα ανέβει σχετικό βίντεο κάποια στιγμή.

Το ημερολόγιο σημαδεύει την 23η Ιουλίου, 2 μέρες πριν φύγω για αρμενιστή και κάτι μέσα μου μου θυμίζει πως σήμερα έχω ραντεβού με την ιστορία. ραντεβού με μερικούς ανθρώπους που δίδαξαν ροκ και γαλούχησαν γενιές και γενιές. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν ακόμα και όταν πεθάνουν. Γι αυτό μου αρέσουν.Δε χρειάζονται λόγια για τους deep purpe. Απλά μεγάλη μαλακία ο χώρος, η μονή λαζαριστώνε. Έπρεπε να παίξουν στο θέατρο γης Μια μέρα πριν είχαν γεμίσει το terravibe...

Επόμενη σειρα, περιοχή των μετάλικα. εκεί δεν πήγα εγώ αλλά η αδερφή μου. Απλά δείτε το line up εκείνου του φεστιβάλ. http://www.rockwavefestival.gr/2007/ ακόμα και τώρα ανατριχιάζω.

Παπακωνσταντίνου Στόκας στο θέατρο γης την τελευταία μέρα του Αυγούστου. Μεγάλη μου συμπάθεια ο μπάμπης, πολύ ωραία συναυλία, αναμενόμενο απο τέτοιους καλλιτέχνες. Φυγαμε ιδρωμένοι, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι, αλλά ευχαριστημένοι στο έπακρο.


Τέρμα κάτω αριστερά. Μόνικα Μπελούτσι (καμία σχέση με τον ποδοσφαιριστή). Το είχα βρει σε ένα ένθετο της κυριακάτικης ελευθεροτυπίας χρόνια πριν όταν έκανα ακόμα πρακτική στα ελπε. Αυτό το μαύρο που διακρίνεται πάνω της έιναι χαβιάρι, φοβερή έμπνευση.

Δεξια πλευρά.

Διαφημιστικό του hard rock cafe της αθήνας. Όχι δεν πήγα ακόμα αλλά δε θα μου ξεφύγει (πιστεύω).

Κορδελα και εισιτήριο απο το river party στο νεστόριο. Πάρα πολύ ωραίο μέρος, πάρτυ, σουκου γενικά. Πολύ όμορφες αναμνήσεις. Το εν λόγο λινκ http://www.youtube.com/watch?v=vAHZnKtkFg4.

Ευχετήρια κάρτα για τα 26α γεννέθλιά μου. Εκείνο το βράδυ θα το λέω και στα εγγόνια μου που λέει ο λόγος. Παντελής άγνοια για το τι μου είχαν σκαρώσει, αντίδραση μικρού παιδιού όταν το αντιλήφθηκα, συναισθήματα που πλημμύρισαν κάθε μου κύτταρο και που δε θα τα ξανανοιώσω. Τη κρατούσα στα χέρια μου το επόμενο πρωί, την έπαιζα τη χάιδευα τη κοιτούσα και απλά δε μπορούσα να το πιστέψω. Τη νύχτα που θα μείνει χαραγμένη μέσα μου για όσο μπορεί ο εγκέφαλός μου τη συνόδεψαν απίστευτες ποσότητες αλκοολ.

Κάρτα των RAMONES απο κάπου τη τσίμπησα, καλό συγκρότημα σε γενικές γραμμές. Ο Μarky ο Joey o Deedee και ο Johnny είναι 4 άνθρωποι που δεν είχαν καμια συγγένεια μετξύ τους, αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου αλλά είχαν το ίδιο πάθος για τη μουσική. Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε κάποτε κάπου να συνατηθούνε και αφού είχαν το ίδιο επίθετο δεν ήθελε κόπο για το όνομα του γκρουπ.

Αρχές Ιουλίου του 06, κατεβαίνω με το λεωφορείο Σπάρτη γυρνώντας απο άδεια, ημέρα κυριακή, τελικός του παγκοσμίου κυπέλλου στη γερμανία. Δε θέλω να το χάσω. Πάνω στο λεωφορείο γνωρίζω έναν μάγειρα, ίδια σειρα, πιάνουμ εκουβέντα και λε΄με πρώτα να δουέμ το ματς και μετά να μπουμε μέσα. Στρωνόμαστε σε ένα σουβλατζίδικο τρώμε πίνουμε βλέπουμε και μετά αργά το βράδυ μπήκαμε. Το ίδιο κάνανε πάρα πολλοί άλλοι φαντάροι. Το επόμενο πρωί πήγα στο κψμ για εφημερίδα. Μου άρεσε τόσο πολυ΄το άρθρο του καρπετόπουλου για τον del piero που απλά αποφάσισα να το κολλήσω εδω μιας και είναι απο τις μεγάλες μου συμπάθειες ο πιντουρίκιο.

Για το τέλος άφησα 4 ζωγραφιές απο μια μικρή ξαδερφούλα μόλις 6 χρονών. Για αυτή θα μπορούσανα μιλάω ώρες και μέρες ολόκληρες. Είναι τεράστια αδυναμία μου. Και κάθε φορά που έρχεται κάτι θα ζωγραφίσει.

Πρώτη φορά γράφω τόσο μεγάλη ανάρτηση. Αυτα τα λίγα απο εμένα. Σας αφήνω και σύντομα θα περάσω και μαι βόλτα απο εσάς.


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

γενικολογίες


Οι πρώτες νότες απο το σόλο του afraid to shoot strangers των iron maiden σχίζουν την σιωπή που κυριαρχεί στο δωμάτιο μου αργά το απόγευμα του σαββάτου.

-Ναι
-Αύριο στις 6 το πρωί θα είσαι στο πόδι, θα πάμε στη λαχαναγορά.

Η ψυχολογία μου κατέγραψε κατακόρυφη πτώση. Δύσκολα λες όχι στον παππού. Το ναι βγήκε πολύ απρόθυμα απο μέσα μου γιατί ήξερα ότι θα χάσω τον ύπνο μου, πάλι. Τελικά στο σόι μου δε με αγαπάει κανείς. Αλλά όπως λέει και ο αντώνης το παν είναι να σε αγαπάει κάποιος από το σόι φίλου σου. Ε, είναι και αυτό μια άποψη.

Για μπάνιο δεν πήγαμε λόγω βροχής, αλλά χορτάσαμε 8 μέρες στον αρμενιστή. Όχι ότι χορταίνεις διακοπές, αλλά λέμε τώρα. Ωραίος ο αρμενιστης, ακόμα καλύτερα στις καβουρότρυπες, όπου είχε πολλά καβουροτρυπίδια, άσχετο.

Τελείωσα τον ''βέρνον τον μικρό θεό'' και τώρα άρχισα τον ''γλάρο ιωνάθαν λίβινγκστον''. Ο βέρνον τελικά είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο, στο τέλος λίγο το επιταχύνει το θέμα, αλλά ο ήρωας είναι και γαμώ τους χαρακτήρες. Μιλάει αρκετά βρώμικα χωρίς να γίνεται χυδαίος και λέει αυτά που σκέφτεται όπως τα σκέφτεται.

Οι James τα σπάνε, είναι γαμάτοι, πολύ ωραίο σόου και μουσικάρες.
Οι Deep Purple δε χρειάζονται συστάσεις. Κορυφαίοι, μουσικάρες, δυνατός σκληρός ήχος, διαπεραστικός. Αλλά ό χώρος τους αδίκησε. Αν παίζαν στο θέατρο γης θα ήταν καλύτερα.

Αυτά τα λίγα απο μένα προς το παρον. Η φωτογραφία είναι τουλάχιστον μυθική.
πάω μια βόλτα απο τα ιστολόγιά σας.






update : η όρεξη για να γράψω μου ήρθε στο γυρισμό απο τη λαχαναγορά. Άντερ άδερ σιρκουμστάνσεις (ypo alles synthikes) θα έβλεπα το χ όνειρο, αλλά λίγο το ότι έχω και ρό να γράψω, λίγο το ότι είχα έμπνευση και να ένα κείμενο που διαβάζεις τώρα.


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Βέρνον ο μικρός θεός


Ο Βέρνον είναι ένας έφηβος κάπου στο τέξας στην πόλη Μαρτύριο. Μια μέρα γίνεται ένα μακελειό, ένας μαθητής μπουκάρει με όπλο και σκοτώνει κόσμο. Τα αποτυπώματα του Βέρνον βρίσκονται στο όπλο αν και αυτός δεν έχει καμία σχέση όπως λέει. Και απο τότε ξεκινάει να σχεδιάζει τη φυγή του από τη μίζερη πόλη του. Επειδή όμως οι ήρωες που το σκάνε έχουν πάντα και μια γκόμενα μαζί τους αυτός σκέφτεται να πάρει μια μεγαλύτερη την οποία ένα βράδυ παραλίγο να πηδήξει. Εδώ σε αυτό το δισέλιδο είναι η περιγραφή εκείνης της νύχτας. Μου φάνηκε αρκετά χιουμοριστική για να την ανεβάσω. Όλο το βιβλίο πηγαίνει σε αυτό το μοτίβο περίπου, χωρίς όμως ποτέ να κουράζει. Τουλάχιστον εμένα. Στο σημείο που έφτασα τώρα πήγε και τη βρήκε τη γκόμενα, αγωνιώ για τη συνέχεια. Ο συγγραφές λέει ωραίες αλήθειες και γενικώς το βιβλίο είναι ενδιαφέρον, αν σας άρεσε αυτό το δισέλιδο σας το συνιστώ.


Στην αμέσως επόμενη σελίδα η πρώτη φράση είναι '' απόψε όμως το χέρι μου είναι το στόμα της''...


Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Χρωστάω


Χρωστάω ανάρτηση από το ροκ γουέιβ.

Θα ανέβει λογικά το σου κου, αν δε δουλεύω, γιατί κάτι σα να πήρε το αυτάκι μου

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

πωλειται

ΠΩΛΕΙΤΑΙ 1 ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΓΟΥΕΙΒ ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΙΟΥΝΙΟΥ ΟΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ PLACEBO MOBY ΣΤΗΝ ΙΤΜΗ ΤΩΝ 45 ΕΥΡΩ.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

Η μελαγχολία της Κυριακής


Κάθε Κυριακή απόγευμα με πιάνει μελαγχολία. Ένα βαρύ ψυχοπλάκωμα, δεν είναι πάντα βαρύ αλλά με πιάνει πάντα. Είναι γιατί ξέρω ότι τη δευτέρα έχω να τα βάλω πάλι με τα θηρία. Δε σου κάνω πλάκα, από το άγχος της δουλειάς έχουν ασπρίσει 2 τούφες στα γένια μου και μη μου πεις ότι είναι γοητεία και μαλακίες. Φθείρομαι αρκετά ψυχολογικά και δε ξέρω πως να επανέλθω Απλά θέλω να πιστεύω ότι σύντομα θα επανέλθω, θα ανακάμψω, θα βρω έναν τρόπο.

Το καλό με αυτόν τον μήνα είναι ότι θα κατέβω στο ροκγουέιβ, για placebo moby. Την περίμενα απο πέρσι αυτή τη μέρα και δε τη χάνω. Ο μήνας ήταν σκέτη καταστροφή οικονομικά με 2 επισκέψεις του σιτροέν Σορλέν στο συνεργείο και με μια 3η να έπεται για αύριο. Ίσως να κάνω και ένα βιντεάκι με εικόνες απο το περσινό. Το καλό με τον άλλο μήνα είναι ότι θα πάω james και deep purple. Το καλύτερο ορεκτικό οι james πριν τη συναυλία <<ελιξήριο ζωής>>

Η επικαιρότητα έπαψε να με απασχολεί, είμαι βυθισμένος στη προσπάθεια να κατανέμω σωστά τον χρόνο μου, να παίξω κιθάρα, να διαβάσω το βιβλίο που διαβάζω τώρα, να ξεκουραστώ, να προλάβω και τα χωράφια, να βγω και έξω. Και φυσικά τίποτα δεν κάνω τόσο καλά όσο θα ήθελα. Γιατί άραγε τριες τελίτσες

Τώρα διαβάζω το ''βέρνον ο μικρός θεός'' μιλάει για την εγκληματικότητα και την οπλοκατοχή των ανηλίκων στην Αμερική. Μέχρι στιγμής καλό είναι. Μετά θα πάρει σειρά το ''ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον''.

Μπερδεμένο μυαλό, μπερδεμένη ψυχοσύνθεση, κατα συνέπεια μπερδεμένη ανάρτηση. Αγαπητέ μου και μοναδικέ αναγνώστη που τόσο σε έχω παραμελήσει εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα.


Αύριο θα περάσω και μια βόλτα από τα δικά σας ιστολόγια, να μάθω τα νέα σας. Σε αφήνω με ένα απο τα ομορφότερα τραγούδια των rolling stones το she's like a rainbow. Κάποτε ένας φιλόσοφος έλεγε ''αν θες το ουράνιο τόξο θα πρέπει να συνηθίσιες να τα βάζεις με τη βροχή''.

Πάω να διαβάσω τα ιστολόγιά σας, να μάθω τα νέα σας.

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

ημέρα ανάρτησης


Ψυχολογία στο ναδίρ περίπου αλλά δε πειράζει, θα ανέβει. Καταφέραμε και βρήκαμε και μαγικά χαρτάκια (ηλίθια και απαίσια έκφραση δημοσιογραφων, πολύ κλισε πια) για τη 2η μέρα των James χάρη στον +πουλιά (αν δεν τον ανέφερα θα με έκραζε). Πριν λίγες μέρες διάβασα ένα πάρα πολύ ωραίο ποστ της zekia στο οποίο περιγράφει τη σημαίνει γι αυτήν η ζωή. Ή κάτι τέτοιο. Εγώ θα συμφωνήσω στο ακέριαο και θα το κλέψω κι όλας.

Δηλαδή :

Κιτρινισμένα χαρτιά, άδειοι αναπτήρες, μαλακές χορδές, εύθραυστες μεμβράνες, αργοκίνητες σκιές, νυσταγμένα ξημερώματα,
σκουριασμένα αυτοκίνητα, αέρας, μαλλιά που μαστιγώνουν,
άδεια μπουκάλια, βρώμικα σεντόνια, λεπίδες από φως, θολοί καθρέφτες, σκονισμένη τηλεόραση,
ζεστό δέρμα, ιδρώτας, αλάτι στα χείλη, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα,
κόκκινα φώτα, κι ύστερα κίτρινα και βαθιά περίεργα μπλε,
βελούδινες κλειστές κουρτίνες, χέρια στον αέρα, υπνωτισμένα μάτια, μεθυσμένες κιθάρες
και σπαρακτικές κραυγές,
και γύρω στην ατμόσφαιρα
μουσική,
μόνο μουσική

Φοβερό, απίστευτό. Περνάω και μια βόλτα απο εσάς τώρα.

Υ.Γ. λιγότερο από μήνα για την πρώτη μέρα του ροκγουέιβ, πλασίμπο μόμπι.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

στο ίδιο έργο θεατές

Πάντα, μα πάντα μα πάντα όταν περιμένω ένα μεγάλο ματς με μεγάλη ανυπομονησία φεύγω με σκυμμένο κεφάλι. Στις 5 φορές που βούλιαξε το γήπεδο φέτος μόνο με τον άρη χαρήκαμε. άλλοι μας πήραν χ. Στον αγώνα με τον γαύρο στον πρώτο γύρο επι 1 βδομάδα όλοι οι παίχτες μας δε βάλανε γλώσσα μέσα. Χάσανε με κατεβασμένα χέρια. Τώρα 2 βδομάδες πάλι γλώσσα δε βάλανε μέσα. Πάλι χάσανε, όχι με κατεβασμένα χέρια, αλλά χάσανε. Ένιγουέι, και το ουέφα καλό είναι.

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Θα πας!!!

Α: Θα πας.
Ε: Εγώ να πάω, αυτή θα έρθει?
Α: Άμα έρθει θα πας.
Ε: Και εγω αυτό λέω, άμα έρθει θα πάω.
Α: Το πιστεύεις?
Ε: Ότι θα έρθεί?
Α: Όχι ρε ηλίθιε, οτι θα πας αν έρθει.
Ε: Γιατί έχω άλλη επιλογή?
Α: Να μη πας.
Ε: Και τι θα καταφέρω?
Α: Αν πας?
Ε: Όχι ρε ηλίθιε, αν δεν πάω.
Α: Τίποτα.
Ε: Αν πάω. Κάτι.
Α: Θετικό η αρνητικό?
Ε: Δε ξέρω, θα δείξει.
Α: Σωστός.Καλως τα δέχτηκες...
Ε: Ε?
Α: Να τη, μόλις μπήκε.
Ε: Ω θεε.
Α: Έλα, τι θες?
Ε: Μα πόσο βλάκας είσαι και εσύ, σαν τον άλλον τον μπάμπη. Έχω ένα γλυκό σφίξιμο στο στομάχι.
Α: Λογικό.
Ε: Δηλαδή?
Α: Αφού έισαι ο γλυκός είναι λογικό να έχεις γλυκό σφίξιμο στο στομάχι. Τι έφαγες?
Ε:Όχι ρέγγα με τυρί.
Α: Σε κα(υ)λο δρόμο είσαι. Δεν έκανες το λάθος του αλλουνουνε.
Ε: Που καθήσανε?
Α: Στα 4 μέτρα.
Ε: Τι φοράει? Κοιτάει?
Α: Ροζ σουτιεν και μαύρο στρινγκ.
Ε: Ε μαλάκα θα σε γαμήσω.
Α: Όλο υποσχέσεις είσαι...
Ε: Λέγε ρε.
Α: Επειδή είσαι τελείως χαζός...
Ε: Πάντα γίνομαι όταν τη βλέπω.
Α: Φοράει αυτά που φορούσε και όταν μπήκε. Δε πρόλαβε να αλλάξει. Την έβλεπες απο τοτε που γεννήθηκες?
Ε: Πιθανον να γεννηθήκαμε ο ένας για τον άλλο.
Α: Δεν αντέχω τόση βλακεία θεέ μου.
Ε: Πως αντέχεις τόση γλυκάδα?
Α: Έχουμε ξεφύγει. Μόλις πάει η φίλη της τουαλέτα πήγαινε.
Ε: Δε κατουρίεμαι.
Α: Ούτε εγώ διψάω.
Ε: Είσαι σιχαμένος. Τι να πάω να κάνω στην τουαλέτα, να της το τινάξω?
Α: Μετά λες εμένα σιχαμένο. Δε θα πας τουαλέτα ρε πεταμένη, στην άλλη θα πας, να της μιλήσεις.
Ε: Α, πες έτσι.

διάλογοι βγαλμένοι απο τον βαθύ πυρήνα των 3 εγκεφαλικών κυττάρων μου, τα οποία ακόμα δε με έχουν εγκαταλείψει. Δεν είναι και προιον της φαντασίας μου πάντως. το π με σ.
Ω θεε, ω κυριε ω μπάμπη που μένεις στον προμηθέα.

Όπου Α ο άλλος μου εαυτός και όπου Ε εγώ.
Θα επανέλθω με 2ο μέρος.


update : το καλύτερο βιντεάκι που έχω δει στο γιου τιουμπ από άποψη εκφώνησης.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

-

Να κοιμάσαι ένα απόγευμα κουρασμένος από τη δουλειά στο κρεβάτι μαζί με την 5 χρονών ξαδέρφη σου υπό τους ήχους των επιλογών της Εφης Δρογούτη στον 1055 : Αξία = ανεκτίμητη

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Γεμάτη βδομάδα

Με μια ορκομωσία, το αντίστοιχο μπουζούκι, τις αντίστοιχες 2 μέρες άδεια απο τη δουλειά, ένα κρύωμα προ των πυλών, τον ΠΑΟΚ σήμερα, ένα (πιθανόν) παιδαριώδες λάθος, μια γνωριμία με τον ναρίτα (να σαι καλά παλικάρι), και μια δουλειά που με περιμένει αύριο.
Πριν αρκετό καιρό διάβαζα στο μπλογκ του τον στάθη να διαμαρτύρεται για την καθημερινότητά του και έλεγα να φτάσω και εγώ κάποτε σε αυτό το σημείο. Τελικά έφτασα και δε με ενθουσιάζει και πολύ. Τότε βέβαια το έλεγα γιατί ήθελα οπωςδήποτε μια δουλειά, την οποία φυσικά και δε θέλω να χάσω.
Tις Κυριακές με πιάνει πλέον μια μελαγχολία, και αισθάνομαι και λίγο την αβεβαιότητα των καιρών. Δεν πιστεύω σε καμία δήθεν οικονομική κρίση, είναι περισσότερο αφορμή για τους έξυπνους εργοδότες μας. Ξέρω που βασίζεται αυτή η μελαγχολία, ξέρω πολύ καλά και τις 2 αιτίες της, αλλά δε θέλω να τις αναλύσω, αυτό το κάνω μέσα μου, αν και ακόμα δε βρήκα λύσεις. Ολοκληρωτικές.
Είναι μια απο τις πιο μπερδεμένες αναρτήσεις μου. Και αντικατοπτρίζει και την ψυχοσύνθεσή μου τώρα τελευταία.

Παραγράφους αφήνω επειδή μου την είπε πριν λίγο καιρό η άθλια κόρη. Περιμένω να μου την πει και 2ο λόγο. Ντεσαγί είσαι, θα τις κάνεις τις μαλακίες σου.

Είμαι σίγουρος ότι σε μπέρδεψα και σε κούρασα, σε αφήνω λοιπόν, πάω να την παίξω λίγο (την κιθάρα μου).

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

all that i am...

Eπιτέλους ανάρτηση μετά απο 1 μήνα και κάτι μέρες. Μου έχει λείψει η όλη σκέψη του μπλογκ. Κυριολεκτικά ασφυκτιώ απο χρόνο παρά το ότι γίνονται καθημερινά πράγματα που έιναι άξια αναφοράς και σκέψης και στην κοινωνία μας και στην καθημερινότητά μου. Εχω μπει πλέον στο τρυπάκι της καθημερινότητας, της ρουτίνας και εθελοτυφλώ στον ελεύθερο χρόνο μου και στο γράψιμο εδώ. Είναι εντελώς λάθος δρόμος και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το αλλάξω. Τουλάχιστον μια ανάρτηση κάθε βδομάδα μπορώ να βγάζω, ή τουλάχιστον έτσι λέω.
Προσπαθώ και χτυπίεμαι πάνω απο την γαμάτη κιθάρα να μάθω κανα τραγούδι 2 1/2 μήνες από τότε που ξεκίνησα μαθήματα, αλλά ακόμα έχω πολλά ψωμιά. Χθες προσπαθούσα να βγάλω το ''μ΄αρέσει να μη λέω πολλά'' που είναι πολύ εύκολο και στα ακόρντα του και στο ρυθμό του αλλά καταλαβαίνω ότι υστερώ σημαντικά. Θέλω ένα πρωί να ξυπνήσω και να τα ξέρω όλα τα τραγούδια που μ΄αρέσουν αλλά δεν υπάρχουν μαγικά φίλτρα στις μέρες μας. Έχεις και αυτόν εδώ τον σατανά και λέω ω θεε μου, κάποια μέρα θα τον φτάσω. Δείτε και τα άλλα 3 βιντεάκια συνέχεια αυτού εδώ, παρατηρήστε τις άλλες 2 ηλεκτρικές κιθάρες τον ενισχυτή και την πεταλίερα. Τι άλλο να πω.

Αυτά για σήμερα, ραντεβού λογικά το άλλο σάββατο, πάω να κάνω τώρα μια βολτα από εσάς. κι αυτό μου έλλειψε.

Σας αφήνω με ένα πολύ ωραίο τραγούδι που έμαθα μέσω μιας φίλης μου από ένα συγκρότημα που δεν το ήξερα. Μου αρέσει πολύ στο σημείο που λέει

all that i am
all that i ever was
is here in your perfect eyes
they're all i can see...

Bλέπω ότι ο blogger αρνήται πεισματικά να μου το ανεβάσει οπότε θα το βρείτε εδώ.

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Τέλος εποχής

για το ωραιότερο ζευγάρι παπούτσια που φόρεσα ποτέ μου.

Αν ήξερα πόσο πολύ μου άρεσαν θα έπαιρνα και δεύτερο την ίδια μέρα.

Επι της ευκαιρίας, τελευταία μου άρεσαν κάποια ιστολόγια όπως η ρόμπα, ο άθλιος γιος, o κίκοπ και μερικά άλλο που θέλω να τα δω λίγο ακόμα.

Τα μαθήματα κιθάρας και το κολυμβητήριο μου έχουν εξαντλήσει κάθε υποψία ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα το μπλογκινγκ να μείνει πολύ πίσω. Αλλά θα επανέλθω. Σύντομα θα κάνω και μια βόλτα αποεσάς να μάθω τα νέα σας.




Σα τη Σιντυ δεν έχει.-

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

μαθηματικες σχέσεις των σχέσεων

Μου το έστειλαν στο male (ωραίος αναγραματισμός) μου και θάλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ


Πρόταση 1. περί έρωτα

Έξυπνος άνδρας + έξυπνη γυναίκα = ειδύλλιο

Έξυπνος άνδρας + χαζή γυναίκα = δεσμός

Χαζός άνδρας + έξυπνη γυναίκα = γάμος

Χαζός άνδρας + χαζή γυναίκα = εγκυμοσύνη


Πρόταση 2. π ερί εργασίας

Έξυπ ο αφεντικό + έξυπ νος υπάλληλος = προκοπή

Έξυπνο αφεντικό + χαζός υπάλληλος = παραγωγή

Χαζό αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προαγωγή

Χαζό αφεντικό + χαζός υπάλληλος = υπερωρίες


Πρόταση 3. περί αγοράς


Ένας άνδρας πληρώνει 2 για
ένα αντικείμενο π ου χρειάζεται και κοστίζει 1.

Μια γυναίκα πληρώνει 1 για
ένα αντικείμενο που δε χρειάζεται και κοστίζει 2.



Πόρισμα :

Μια γυναίκα ανησυχεί για το μέλλον
μέχρι να βρει σύζυγο.

Ένας άντρας ποτέ δεν ανησυχεί για το μέλλον ,
παρά μόνο όταν βρει σύζυγο .


Γενίκευση:

Επιτυχημένος άνδρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα απ' όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του .

Επιτυχημένη γυναίκα είναι κάποια που μπορεί να βρει έναν τέτοιο άντρα.


Πρόταση 4. Περί ευτυχίας

Για να είσαι ευτυχισμένη μ' έναν άντρα, πρέπει να τον καταλαβαίνεις
πολύ και να τον αγαπάς λίγο .

Για να είσαι ευτυχισμένος με μια γυναίκα, πρέπει να την αγαπάς πολύ
και να μην προσπαθείς να την καταλάβεις καθόλου .


Πρόταση 5. Περί ανθεκτικότητας

Οι παντρεμένοι άντρες ζουν περισσότερο από τους ανύπαντρους , αλλά είναι πιο πρόθυμοι να πεθάνουν νωρίτερα .


Πρόταση 6. Περί αλλαγών

Μια γυναίκα παντρεύεται κάποιον ελπίζοντας π ως θα τον αλλάξει, αλλά αυτός δεν αλλάζει.

Ένας άντρας παντρεύεται μια γυναίκα ελπίζοντας πως αυτή δε θ' αλλάξει, αλλά, διάολε, αλλάζει !


Πρόταση 7. Περί διαλόγων

Μια γυναίκα έχει την τελευταία λέξη στον καυγά.

Γενίκευση : Ό,τι πει ένας άνδρας μετά την τελευταία λέξη είναι η απαρχή ενός νέου καυγά .


Άσκηση:

Πώς μπορείτε να ταπώσετε αυτούς που θέλουν να σας παντρέψουν ;

Υπόδειξη: Οι συγγενείς μου σε όποιο γάμο κι αν πήγαινα μου λέγανε: ' Έλα, τώρα η σειρά σου'. Σταμάτησαν να το κάνουν μόνο όταν εγώ άρχισα να τους λέω το ίδιο στις κηδείες.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

lady in black


ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΟ ΠΟΣΕΙΔΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕ ΠΟΣΕΙΔΙ.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Πέρι Π.Α.Ο.Κ.

Η διοίκηση του Ζαγοράκη από τη στιγμή που ανέλαβε μέχρι τώρα μόνο καλά έχει κάνει στον Π.Α.Ο.Κ. Έβγαλε όμως μια ανακοίνωση πριν λίγες μέρες που δε μου πολυάρεσε. Λέει ο ΤΕΟ ότι οι μεθυσμένοι και αυτοί που έχουν σκοπό να κάνουν κακό στην ομάδα δεν έχουν θέσει στο γήπεδο και τέλος η ανοχή και άλλα τέτοια. Τη βρίσκω της φιλοσοφίας ''μόνο λόγια''.

Να τα πάρουμε όμως τα πράγματα απο μια αρχή. Η διοίκηση ανάγκασε τον κόσμο στη θύρα 4 να μπαίνει απο μια θύρα με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας απίστευτος συνωστισμός σε κάθε ματς, τέτοια μάζα κόσμου που δύσκολα ελέγχετε. Σα να λέμε η χαρά του τζαμπατζή. Είμαστε και εμείς σα λαός χειρότεροι από ζώα, πηγαίνουν στην 4 με εισιτήρια απο άλλη θύρα (συνήθως 7,8) και άλλοι χωρίς εισιτήριο, δε θέλει πολύ. Στο ματς κπέλλου με τον Άρη κοντέψαμε να πάθουμε ασφυξία. Δεν υπάρχει αστυνόμευση και πως να υπάρξει σε τέτοια μάζα που μπαίνει με πολύ αργούς ρυθμούς στο γήπεδο και θα εξαγριωθεί ακόμα περισσότερο αν αργήσει και αλλο. Δε διάβασα πουθενά γιατί δεν μπήκαν τουρνικέ στην 4α και αν ο λόγος έιναι οικονομικός είναι μεγάλη μαλακία.

Στον αγώνα με τον Πανθρακικό έγινε μια απόπειρα εκπολιτισμού με προέλεγχο εισιτηρίων, που σαν αποτέλεσμα είχε την πολύ καλή ροή του κόσμου προς τα τουρνικέ και την μικρή αναμονή σε αυτά. Φυσικά και αυτός ο κόσμος μπορεί να ελεγθει με ασφάλεια, οπότε (θεωρητικά τουλάχιστον) δε θα υπάρχει πρόβλημα με τα μπουκάλια και το αλκοολ που περνάνε μέσα. Βέβαια πουτάνα μπορούμε να τα κάνουμε και πάλι πολύ άνετα. Δουλειά μας είναι άλλωστε. Απλά σε αυτή την περίπτωση δε θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι, εκτός και αν υπάρξουν θύματα, αλλά αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα είμαστε πανάξιοι της μοίρας μας. Η προσπάθεια αυτή λοιπόν δεν κράτησε παραπάνω απο μερικά λεπτά γιατί δημιουργήθηκαν μεγάλες ουρές στον προέλεγχο και μετά απο φωνές έσπασε το <<μπλόκο>>.

Αν μπουν τουρνικε στην 4α θα σπάσει στα 2 ο κόσμος. Θα είναι πιο εύκολος ο έλεγχος του και θα μικρύνει η ώρα αναμονής. Αν διορθούμε και εμείς (αν λέμε) τότε τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Αλλά όλα αυτά τώρα τα θυμήθηκε η διοίκηση? Μήπως γιατί τώρα τελείωσε η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου οπότε δε χρειάζεται να έχει λαικίστικο προφίλ?

Αυτό που με ανυσηχεί περισσότερο όμως έιναι ότι ελάχιστος αριθμος ανθρώπων έχει κατανοήσει το πρόβλημα και οι περισσότεροι βρίζουν τους ανθρώπους στα τουρνικέ και ζητάνε και να μπούνε τζάμπα.

Κρατάω στάση αναμονής για να δω αν θα υπάρξουν έργα απο τη διοίκηση ή τελικά ήταν μόνο λόγια. Στη 2η περίπτωση θα έιναι για πολύ περισσότερο κράξιμο.

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Τουέντι σέξι

Αγαπητό ιστολόγιο, στη ζωή ενός ανθρώπου υπάρχουν μέρες και μέρες. Όπως έλεγε και ο μεγάλος λχιας (εμ) σταμάτης στο μεγάλο δέρειο ''αν βάζεις σε ένα μεγάλο πιθάρι μια μαύρη πέτρα για κάθε άσχημο που συμβαίνει στη ζωή σου, και μια λευκή για κάθε ωραίο, τότε στο τέλος θα δεις ότι οι πέτρες είναι ίσες. Αυτό που αλλάζει είναι η σειρά που εμφανίζονται τα γεγονότα στη ζωη σου''.
Σε σχέση με τη περσινή παρόμοια ανάρτηση, ΝΑΙ είμαι πολύ καλύτερα απ' ότι ένα χρόνο πριν. Έχω υγεία εγώ και οι άνθρωποι που αγαπώ. Αυτό φτάνει απο μόνο του. Επίσης έχω αυτό που τότε ηθελα πολύ αλλά δεν είχα (δηλαδή μια δουλεια). Και σε γενικές γραμμές μέσα σε ένα χρόνο η ζωή μου πήγε μπροστά και σε αυτό φταίνε και οι φίλοι μου. Διότι σαν αυτούς ΔΕΝ έχει.
Aυτό που έζησα το βράδυ του σαββάτου-ξημερώματα κυριακής σε πολύ απλά ελληνικά δεν υπάρχει. Εκεί που έπαιζε μουσική ο dj χαμηλώνουν τα φώτα και παίζει το perfect strangers, λέω τώρα θα μου φέρουνε τούρτα. Kοιταω στην άκρη του μαγαζιού για να δω τηνν τούρτα να έρχεται και όντως τη βλέπω. Απο πίσω όμως έρχεται ο αντώνης σαν τρέιλερ, με μια μαύρη πανέμορφη fender κιθάρα. Όταν το είδα σάστισα, ακόμα και τώρα δε το πιστεύω. ΔΕΝ υπάρχουν λέξεις για αυτό που έζησα και αισθάνθηκα το βράδυ αυτό. Απλά δεν υπάρχουν. Θα το θυμάμαι για πάντα.

Νίκο, Νίκο, Νίκο, Ελένη, Μπάμπη, Αντώνη, Σταύρο, Ευα, Γιάννα, Δημήτρη Σας υπέρευχαριστώ για όλα. Δε θυμάμαι να έχω ζήσει κάτι παρόμοιο. Για την ακρίβεια δεν έχει το όμοιό του αυτο που χαρίσατε. Να μασται όλοι πάντα καλά και να ζούμε τέτοιες σχέσεις και στιγμές. Έχετε απλά την αγάπη μου. Ραντεβού σε ένα μήνα στη γιορτή μας.


Σήμερα δε θα μπορούσα να σας χαρίσω άλλο τραγούδι παρά αυτό...



video



Update



Όσοι ξέρουν το γραφικό χαρακτήρα μου καταλαβαίνουν πόσο ήπια από αυτό το χαρτί. Αυτό το σημείωμα το άφησα για να ξέρουν οι δικοί μου και να μη με ξυπνήσουν. Όταν το κόλλησα στα μαγνητάκια του ψυγείου αναρωτήθηκα που βρήκα μαύρο μαρκαδόρο ενώ μπροστά μου είχα πράσινο, έτσι έγραψα κατι και στα πράσινα.