ημέρα ανάρτησης

Ψυχολογία στο ναδίρ περίπου αλλά δε πειράζει, θα ανέβει. Καταφέραμε και βρήκαμε και μαγικά χαρτάκια (ηλίθια και απαίσια έκφραση δημοσιογραφων, πολύ κλισε πια) για τη 2η μέρα των James χάρη στον +πουλιά (αν δεν τον ανέφερα θα με έκραζε). Πριν λίγες μέρες διάβασα ένα πάρα πολύ ωραίο ποστ της zekia στο οποίο περιγράφει τη σημαίνει γι αυτήν η ζωή. Ή κάτι τέτοιο. Εγώ θα συμφωνήσω στο ακέριαο και θα το κλέψω κι όλας.

Δηλαδή :

Κιτρινισμένα χαρτιά, άδειοι αναπτήρες, μαλακές χορδές, εύθραυστες μεμβράνες, αργοκίνητες σκιές, νυσταγμένα ξημερώματα,
σκουριασμένα αυτοκίνητα, αέρας, μαλλιά που μαστιγώνουν,
άδεια μπουκάλια, βρώμικα σεντόνια, λεπίδες από φως, θολοί καθρέφτες, σκονισμένη τηλεόραση,
ζεστό δέρμα, ιδρώτας, αλάτι στα χείλη, ρούχα πεταμένα στο πάτωμα,
κόκκινα φώτα, κι ύστερα κίτρινα και βαθιά περίεργα μπλε,
βελούδινες κλειστές κουρτίνες, χέρια στον αέρα, υπνωτισμένα μάτια, μεθυσμένες κιθάρες
και σπαρακτικές κραυγές,
και γύρω στην ατμόσφαιρα
μουσική,
μόνο μουσική

Φοβερό, απίστευτό. Περνάω και μια βόλτα απο εσάς τώρα.

Υ.Γ. λιγότερο από μήνα για την πρώτη μέρα του ροκγουέιβ, πλασίμπο μόμπι.

στο ίδιο έργο θεατές

Πάντα, μα πάντα μα πάντα όταν περιμένω ένα μεγάλο ματς με μεγάλη ανυπομονησία φεύγω με σκυμμένο κεφάλι. Στις 5 φορές που βούλιαξε το γήπεδο φέτος μόνο με τον άρη χαρήκαμε. Oι άλλοι μας πήραν χ. Στον αγώνα με τον γαύρο στον πρώτο γύρο επι 1 βδομάδα όλοι οι παίχτες μας δε βάλανε γλώσσα μέσα. Χάσανε με κατεβασμένα χέρια. Τώρα 2 βδομάδες πάλι γλώσσα δε βάλανε μέσα. Πάλι χάσανε, όχι με κατεβασμένα χέρια, αλλά χάσανε. Ένιγουέι, και το ουέφα καλό είναι.

Θα πας!!!

Α: Θα πας.
Ε: Εγώ να πάω, αυτή θα έρθει?
Α: Άμα έρθει θα πας.
Ε: Και εγω αυτό λέω, άμα έρθει θα πάω.
Α: Το πιστεύεις?
Ε: Ότι θα έρθεί?
Α: Όχι ρε ηλίθιε, οτι θα πας αν έρθει.
Ε: Γιατί έχω άλλη επιλογή?
Α: Να μη πας.
Ε: Και τι θα καταφέρω?
Α: Αν πας?
Ε: Όχι ρε ηλίθιε, αν δεν πάω.
Α: Τίποτα.
Ε: Αν πάω. Κάτι.
Α: Θετικό η αρνητικό?
Ε: Δε ξέρω, θα δείξει.
Α: Σωστός.Καλως τα δέχτηκες...
Ε: Ε?
Α: Να τη, μόλις μπήκε.
Ε: Ω θεε.
Α: Έλα, τι θες?
Ε: Μα πόσο βλάκας είσαι και εσύ, σαν τον άλλον τον μπάμπη. Έχω ένα γλυκό σφίξιμο στο στομάχι.
Α: Λογικό.
Ε: Δηλαδή?
Α: Αφού έισαι ο γλυκός είναι λογικό να έχεις γλυκό σφίξιμο στο στομάχι. Τι έφαγες?
Ε:Όχι ρέγγα με τυρί.
Α: Σε κα(υ)λο δρόμο είσαι. Δεν έκανες το λάθος του αλλουνουνε.
Ε: Που καθήσανε?
Α: Στα 4 μέτρα.
Ε: Τι φοράει? Κοιτάει?
Α: Ροζ σουτιεν και μαύρο στρινγκ.
Ε: Ε μαλάκα θα σε γαμήσω.
Α: Όλο υποσχέσεις είσαι...
Ε: Λέγε ρε.
Α: Επειδή είσαι τελείως χαζός...
Ε: Πάντα γίνομαι όταν τη βλέπω.
Α: Φοράει αυτά που φορούσε και όταν μπήκε. Δε πρόλαβε να αλλάξει. Την έβλεπες απο τοτε που γεννήθηκες?
Ε: Πιθανον να γεννηθήκαμε ο ένας για τον άλλο.
Α: Δεν αντέχω τόση βλακεία θεέ μου.
Ε: Πως αντέχεις τόση γλυκάδα?
Α: Έχουμε ξεφύγει. Μόλις πάει η φίλη της τουαλέτα πήγαινε.
Ε: Δε κατουρίεμαι.
Α: Ούτε εγώ διψάω.
Ε: Είσαι σιχαμένος. Τι να πάω να κάνω στην τουαλέτα, να της το τινάξω?
Α: Μετά λες εμένα σιχαμένο. Δε θα πας τουαλέτα ρε πεταμένη, στην άλλη θα πας, να της μιλήσεις.
Ε: Α, πες έτσι.

διάλογοι βγαλμένοι απο τον βαθύ πυρήνα των 3 εγκεφαλικών κυττάρων μου, τα οποία ακόμα δε με έχουν εγκαταλείψει. Δεν είναι και προιον της φαντασίας μου πάντως. το π με σ.
Ω θεε, ω κυριε ω μπάμπη που μένεις στον προμηθέα.

Όπου Α ο άλλος μου εαυτός και όπου Ε εγώ.
Θα επανέλθω με 2ο μέρος.


update : το καλύτερο βιντεάκι που έχω δει στο γιου τιουμπ από άποψη εκφώνησης.

-

Να κοιμάσαι ένα απόγευμα κουρασμένος από τη δουλειά στο κρεβάτι μαζί με την 5 χρονών ξαδέρφη σου υπό τους ήχους των επιλογών της Εφης Δρογούτη στον 1055 : Αξία = ανεκτίμητη

Γεμάτη βδομάδα

Με μια ορκομωσία, το αντίστοιχο μπουζούκι, τις αντίστοιχες 2 μέρες άδεια απο τη δουλειά, ένα κρύωμα προ των πυλών, τον ΠΑΟΚ σήμερα, ένα (πιθανόν) παιδαριώδες λάθος, μια γνωριμία με τον ναρίτα (να σαι καλά παλικάρι), και μια δουλειά που με περιμένει αύριο.
Πριν αρκετό καιρό διάβαζα στο μπλογκ του τον στάθη να διαμαρτύρεται για την καθημερινότητά του και έλεγα να φτάσω και εγώ κάποτε σε αυτό το σημείο. Τελικά έφτασα και δε με ενθουσιάζει και πολύ. Τότε βέβαια το έλεγα γιατί ήθελα οπωςδήποτε μια δουλειά, την οποία φυσικά και δε θέλω να χάσω.
Tις Κυριακές με πιάνει πλέον μια μελαγχολία, και αισθάνομαι και λίγο την αβεβαιότητα των καιρών. Δεν πιστεύω σε καμία δήθεν οικονομική κρίση, είναι περισσότερο αφορμή για τους έξυπνους εργοδότες μας. Ξέρω που βασίζεται αυτή η μελαγχολία, ξέρω πολύ καλά και τις 2 αιτίες της, αλλά δε θέλω να τις αναλύσω, αυτό το κάνω μέσα μου, αν και ακόμα δε βρήκα λύσεις. Ολοκληρωτικές.
Είναι μια απο τις πιο μπερδεμένες αναρτήσεις μου. Και αντικατοπτρίζει και την ψυχοσύνθεσή μου τώρα τελευταία.

Παραγράφους αφήνω επειδή μου την είπε πριν λίγο καιρό η άθλια κόρη. Περιμένω να μου την πει και 2ο λόγο. Ντεσαγί είσαι, θα τις κάνεις τις μαλακίες σου.

Είμαι σίγουρος ότι σε μπέρδεψα και σε κούρασα, σε αφήνω λοιπόν, πάω να την παίξω λίγο (την κιθάρα μου).

all that i am...

Eπιτέλους ανάρτηση μετά απο 1 μήνα και κάτι μέρες. Μου έχει λείψει η όλη σκέψη του μπλογκ. Κυριολεκτικά ασφυκτιώ απο χρόνο παρά το ότι γίνονται καθημερινά πράγματα που έιναι άξια αναφοράς και σκέψης και στην κοινωνία μας και στην καθημερινότητά μου. Εχω μπει πλέον στο τρυπάκι της καθημερινότητας, της ρουτίνας και εθελοτυφλώ στον ελεύθερο χρόνο μου και στο γράψιμο εδώ. Είναι εντελώς λάθος δρόμος και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το αλλάξω. Τουλάχιστον μια ανάρτηση κάθε βδομάδα μπορώ να βγάζω, ή τουλάχιστον έτσι λέω.
Προσπαθώ και χτυπίεμαι πάνω απο την γαμάτη κιθάρα να μάθω κανα τραγούδι 2 1/2 μήνες από τότε που ξεκίνησα μαθήματα, αλλά ακόμα έχω πολλά ψωμιά. Χθες προσπαθούσα να βγάλω το ''μ΄αρέσει να μη λέω πολλά'' που είναι πολύ εύκολο και στα ακόρντα του και στο ρυθμό του αλλά καταλαβαίνω ότι υστερώ σημαντικά. Θέλω ένα πρωί να ξυπνήσω και να τα ξέρω όλα τα τραγούδια που μ΄αρέσουν αλλά δεν υπάρχουν μαγικά φίλτρα στις μέρες μας. Έχεις και αυτόν εδώ τον σατανά και λέω ω θεε μου, κάποια μέρα θα τον φτάσω. Δείτε και τα άλλα 3 βιντεάκια συνέχεια αυτού εδώ, παρατηρήστε τις άλλες 2 ηλεκτρικές κιθάρες τον ενισχυτή και την πεταλίερα. Τι άλλο να πω.

Αυτά για σήμερα, ραντεβού λογικά το άλλο σάββατο, πάω να κάνω τώρα μια βολτα από εσάς. κι αυτό μου έλλειψε.

Σας αφήνω με ένα πολύ ωραίο τραγούδι που έμαθα μέσω μιας φίλης μου από ένα συγκρότημα που δεν το ήξερα. Μου αρέσει πολύ στο σημείο που λέει

all that i am
all that i ever was
is here in your perfect eyes
they're all i can see...

Bλέπω ότι ο blogger αρνήται πεισματικά να μου το ανεβάσει οπότε θα το βρείτε εδώ.

Τέλος εποχής

για το ωραιότερο ζευγάρι παπούτσια που φόρεσα ποτέ μου.

Αν ήξερα πόσο πολύ μου άρεσαν θα έπαιρνα και δεύτερο την ίδια μέρα.

Επι της ευκαιρίας, τελευταία μου άρεσαν κάποια ιστολόγια όπως η ρόμπα, ο άθλιος γιος, o κίκοπ και μερικά άλλο που θέλω να τα δω λίγο ακόμα.

Τα μαθήματα κιθάρας και το κολυμβητήριο μου έχουν εξαντλήσει κάθε υποψία ελεύθερου χρόνου με αποτέλεσμα το μπλογκινγκ να μείνει πολύ πίσω. Αλλά θα επανέλθω. Σύντομα θα κάνω και μια βόλτα αποεσάς να μάθω τα νέα σας.

Σα τη Σιντυ δεν έχει.-