Μπορώ να ξεκινήσω και αλλιώς αυτήν την ανάρτηση εξηγώντας τι ακριβώς είναι το rockwave festival. Είναι μια γιορτή μουσικής για τη νεολαία, μια συγκέντρωση ανθρώπων που βλέπουν με άλλο μάτι τη μουσική. Στην τελική το rockwave είναι ότι ακριβώς συμβολίζει η ροκ μουσική για τον καθένα μας. Ένα κατακάθι που μαζεύει πρεζόνια και αλήτες για κάποιους, ένας άλλος τρόπος ζωής για εμάς τους φανατικούς αυτού του είδους μουσικής, που την έχουμε σαν θρησκεία μέσα μας, ένα ωραίο 3ήμερο για κάποιους άλλους.
Είναι η πρώτη φορά που πάμε και πήγαμε την 3η και τελευταία μέρα. Ο χώρος στο TerraVibe στον κόμβο της Μαλακάσας είναι πνιγμένος στο πράσινο. Το τρένο σε αφήνει σχετικά μακριά, αλλά λίγο η διαδρομή λίγο η κοσμοσυρροή δεν το καταλαβαίνεις. Η οργάνωση πολύ καλή με μόνο πρόβλημα το πως θα φύγεις από εκεί αν δεν έχεις δικό σου όχημα. Βέβαια έβαλαν λεωφορεία αλλά όπως μας είπε και μια κοπέλα το 2005 τα λεωφορεία απλά δεν ήρθαν να τους πάρουν ενώ είχαν πληρώσει εισιτήριο. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι θα λυθεί. Ανυπομονούμε για το επόμενο και λέμε να πάμε και τις 3 μέρες. Είχε και bunje jumping, την επόμενη φορά θα το σκεφτώ πιο ζεστά, ειδικά αν βρω συμπαράσταση.
Από την σκοπιά της μουσικής τώρα.
Όπως βλέπεις και στη φωτογραφία : από τους schooligans προλάβαμε να δούμε μόνο ένα γκρουπ, το οποίο ήταν αξιόλογο. Οι λόκο μόντο γίνανε γνωστοί για λάθος λόγο, έχουν πολύ πιο ουσιαστικά τραγούδια για τα παιδιά που δεν τα βρήκαν έτοιμα, όπως λένε και οι ίδιοι.Patti Smith : τεράστιο κεφάλαιο στη παγκόσμια μουσική σκηνή. Τι κι αν οι φίλες της είναι ήδη γιαγιάδες. Μεγάλη γυναίκα ηλικιακά και φυσιογνωμικά. Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που όταν θα πεθάνουν μαζί τους θα πεθάνει και το ροκ έτσι όπως το ξέρουμε. Αυτή είναι σίγουρα μέσα σε αυτούς. Απίστευτη διασκευή στο smell like teen spirit των nirvana, δες το και στο you tube. ήθελα να ακούσω και το gimmie shetler των rolling stones, αλλά δε μου έκανε τη χάρη. Δε πειράζει.
Manu Chao : άπαιχτος έπαιξε ένα 2ωρο, πολύ ωραία μουσική, πολύ καλοκαιρινός ρυθμός, έχει το χάρισμα να ενθουσιάζει τον κόσμο, φοβερή σκηνική παρουσία, έδωσε ρεσιτάλ με λίγα λόγια. Αν έχω ευκαιρία θα τον ξαναδώ σίγουρα.
Ακολουθεί πλούσιο φωτογραφικό υλικό :
πηγαίνοντας..
πνιγμένη στο πράσινο, όχι αστεία
ίσως του χρόνου...
φτάνοντας
ο manu chao επι σκηνής
σχεδόν 35000
απίστευτη σκόνη στις μπροστά σειρές
μία από τις ωραιότερες φωτογραφίες που έβγαλα ποτέ. Ότι πρέπει για φόντο.
Το εισιτήριο το κόλλησα στη ντουλάπα, κάτω από αυτό των URIAH HEEP, της 25ης Ιανουαρίου στο PRINCIPAL, άλλη μία βραδιά που θα έχω να θυμάμαι...
Ότι βιντεάκι θα σηκώσω στο you tube θα σας δώσω και το url. Στην επόμενη ανάρτηση θα γράψω για τη βόλτα στο ΟΑΚΑ και στο αττικό ζωολογικό πάρκο.
Περνάω να σας διαβάσω τώρα.
